Mijn sinterklaasverhaal
Thimpu Bhutan, 1995
In 1995 werd ik gevraagd om Sinterklaas te spelen in Thimpu, in Bhutan. Sinterklaas was niet eerder op de flanken van de Himalaya gesignaleerd. De kleine Nederlandse gemeenschap in Bhutan was verhoudingsgewijs kinderrijk. Maar tegelijk waren de Nederlanders goed geïntegreerd in Bhutan. Dat moest ook wel want de meesten woonden in verafgelegen stadjes en dorpen. De meesten werkten voor de ontwikkelinssamenwerkingsorganisatie SNV en een enkeling was werkzaam voor de Verenigde Naties. Voor deze ene keer werd er iets heel Nederlands georganiseerd.
De Nederlandse kinderen kenden me niet want ik was vaak weg, dan weer in het binnenland van Bhutan dan weer in Nigeria. Bovendien hadden we zelf geen kinderen waardoor we nooit aanwezig waren bij kinderfeestjes. De ouders vonden de onbekendheid een waarborg voor de echtheid van Sinterklaas. Ik zou twee zwartepieten meenemen die ook niet bekend waren in de Nederlandse gemeenschap. De een was een Cubaanse keel-, neus- en oorarts en de ander een lieve, mollige Nicaraguaanse mevrouw die al jaren met ons door de wereld reist. Beiden spraken alleen Spaans, waarmee de authenticiteit van de Sint boven elke twijfel verheven was. We besloten de opvoedende versie van Sint te volgen: de zwartepieten zijn vrolijk, maar hebben wel een zak en een roede bij zich en Sinterklaas wil best wat corrigeren.
Wuivende monniken
We werden geschminkt met uitzicht op de prachtige Dzong van Thimphu. De Dzong is een reusachtig paleis waar zowel de koning met zijn hofhouding zetelt, als de hoogste geestelijke leiders met veel lama's (geestelijke voorgangers). Op een troon achter op een pick-up zouden we door Thimpu rijden naar het huis waar alle kinderen samen waren met hun ouders. Onderweg wuifden monniken ons toe. Vooral de kleine monniken vonden het prachtig en namen graag wat snoepgoed aan van de zwartepieten. We reden dwars door de stad en dit leverde een surrealistisch schouwspel op. De bevolking begreep niet wat dit zou moeten voorstellen. Misschien iets religieus? Veel betekenis kon men er niet in ontwaren.
Verkeersballet
De zwartepiet waren ontegenzeggelijk echt. De Cubaanse arts was in vorm en gedroeg zich als een echte acrobaat. We waren zonder twijfel een schouwspel. Als Bhutan tv had gehad, dan hadden we zeker het nieuws gehaald, maar dat was in 1995 nog niet het geval.
De overheid zag Sinterklaas als een gebruik dat de Nederlanders kennelijk belangrijk vonden. Met kerst kregen we van het ministerie van Landbouw
Automatisch een vergunning om een dennenboom te kappen in de bossen van Thimpu, nu legde een politieagent het verkeers stil zodat Sinterklaas ongestoord doorgang kreeg. Er was een kruispunt waar een agent stond. Hij had een typisch gestileerd Bhutanees wachthuisje. Zijn verkeersaanduidingen leken op een oosters ballet. Je zou bijna stil gaan staan om naar hem te blijven kijken en vergeten dat hij bezig was het verkeer te regelen. Nu legde hij met veel sier alles stil voor Sinterklaas.
De kleren vielen goed in de smaak bij de omstanders. Door de kleding konden ze Sinterklaas zien als een belangrijke religieuze leider. In de tempels in Bhutan worden allerhande versieringen en draperieën aangebracht rondom afbeeldingen van Boeddha die eenzelfde sfeer uitdragen.
Thuis in Thimpu
De kinderen wisten natuurlijk niet wat ze zagen. Sinterklaas helemaal in Bhutan! Want hoe klein ze ook waren, ze wisten allemaal dat Buthan heel ver weg was van Nederland. Maar ze accepteerden allemaal het verhaal dat Sinterklaas uit Bangkok was aangekomen waar hij zijn paard had achtergelaten om op tijd in Thimpu te kunnen zijn. Terwijl er liedjes gezongen werden, sprong en rolde de KNO-arts vrolijk over de grond en hielp de mollige Nicaraguaanse piet Sinterklaas met cadeaus te geven.
Eingenlijk denk ik dat de kinderen het heel normaal vonden dat de Sint naar Thimpu gekomen was. Ze hadden er recht op, ze hadden per slot van rekening tal van liedjes ingestudeerd en hun schoen gezet. Voor de ouders daarentegen was de komst van Sinterklaas een ingrijpende gebeurtenis. Het was een hele organisatie geweest om de kleren op tijd te hebben, en het snoepgoed, en al die andere dingen die bij Sinterklaas horen. Gelukkig is het weer in de wintermaanden heel stabiel in Bhutan en werd het schaarse vliegverkeer niet onderbroken. Voor de ouders gaf het feest dus meer momenten van spanning dan voor de kinderen.
Zo werd de eerste keer dat Sinterklaas in Bhutan aankwam een groot feest dat velen zich tot de dag van vandaag kunnen herinneren. Het zou leuk zijn om te weten hoe de kinderen die Sint toegezongen hebben in Bhutan, terugkijken op deze dag. Ach, dat zijn dan de mijmeringen van de oude baas zelf, want ik was natuurlijk een hele echt Sint die niet op het feestje kon blijven, een Sint die met zijn pieten weer naar Bangkok vertrok nadat alle kinderen hun cadeautjes ontvangen hadden.
-Ton de Wit-
